“ ปะจัน “  โดย   “เขี้ยวจัน ”

ปี ที่ 4 : ตามที่ใจสั่งมา……..

ที่นี่….ไม่ใช่คอลัมน์ร้องทุกข์  

แต่เป็น การสังคมอุดมปัญญา ลุกขึ้นมา “ทวงสิทธิ” ของการเป็นพลเมืองผู้ตื่นรู้   เจ้าของคะแนนเสียงที่เลือก”ตัวแทน” ในทุกระดับ ของการปกครองส่วนท้องถิ่น   และการบริหารบ้านเมือง ด้วยข้าราชการ “ตัวแทน” จากส่วนกลาง ทุกกระทรวง ทบวง กรม

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงในหัว ถาม..ถาม ว่า “ข้าราชการ” ที่มีหน้าที่รับใช้งานแผ่นดิน คือ เป็น “ข้า” ของแผ่นดิน เหตุใดจึงมีข่าวการโกงกิน เกือบทุกหย่อมหญ้า ทั้งที่ “ข้าราชการน้ำดี” ก็มีอยู่มาก แต่ข่าวฉาวๆ มักเป็นข่าวดังกลบคนดีไปเสียสิ้น พอคนดีท้อแท้ กำลังของ “ด้านมืด” ก็อาจครอบงำสังคม น่าใจหาย แล้วพวกเราจะเพิกเฉยกันได้อย่างไรกันเล่า….

“ข้าราชการการเมือง” อีกคำ ที่รับรู้กันว่า คือ นักการเมือง ที่มีรากฐานตามแนวการปกครองว่าเป็น”ตัวแทน” จากภาคประชาชน มาบริหารประเทศ และแต่งตัวตามแบบฟอร์มของข้าราชการได้ ตามที่เราเห็นตามข่าวกันนั่นแหละ

ยอมรับและรับรู้กันมาโดยตลอดว่า หน่วยงานของระบบราชการไทย มากหน่วยงาน ทำงานซ้ำซ้อน ทำงานแบบแท่งใคร แท่งมัน ไม่ยอมทะลวงงานแบบแนวขวาง ให้งานทะลักเข้ามาบูรณาการกัน งบประมาณจึงต่างคนต่างใช้

มาบัดนี้ โลกกระชับตัว ไทยก็ย่อมต้องปรับตัวเช่นกัน แต่พวกเราลากยาวกันมานานกว่า 20 ปี แผลจึงสะสม ความซับซ้อนทับถมลงลึก โดยเฉพาะการกระจายอำนาจไปสู่ท้องถิ่น ด้วยแนวคิดว่า ให้ประชาชนได้ใช้อำนาจในบ้าน ในชุมชนของตนเอง เพราะอำนาจอยู่ในมือของพวกเขา

พรรคการเมืองหนึ่ง ยังออกมาสนับสนุนให้มีการเร่งกระจายอำนาจไปยังท้องถิ่น เสนอให้มีการเลือกตั้ง “ผู้ว่าราชการจังหวัด” จนหลายฝ่ายต้องออกมาติง ถึงความพร้อมของบ้านเมืองที่เป็น “รัฐเดียว” ไม่แบ่งแยก และความพร้อมเรื่องการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน

มองเขา มองเรา บ้านเมือง เขากระจายอำนาจกันอย่างไร ….ตัวอย่างประเทศที่คนไทยชอบไปท่องเที่ยวกันนับล้านคน อย่างประเทศญี่ปุ่น

ประชากร 130 ล้านคน มีการกระจายอำนาจไปยัง หน่วยงานปกครอง ราวไม่ถึง 1,800 หน่วยงาน ส่วนประเทศไทย มีประชากร 70 ล้านคน มีการกระจาย อำนาจลงไปยังหน่วยงานท่องถิ่น ราว กว่า 9 หมื่น หน่วยงาน  โอววว…….

น่าจะเป็นอีกหนึ่งสาเหตุ ของการทุจริตสอบเข้าบรรจุเป็นข้าราชการ ระดับท้องถิ่น เพราะยิ่งกระจายตัว รัฐบาล ย่อมต้องมีภาระในการสนับสนุนงบประมาณ ช่องโหว่เกิดขึ้น คนคิดไม่ซื่อ จึงเห็นช่องทางนี้เช่นกัน

น่าคิดตามว่า… การขับเคลื่อนบ้านเมือง คือ “ข้าราชการ”เป็นคนทำงานกลุ่มใหญ่เกาะติดงาน อยู่ประจำตามกระทรวง กรม กองต่างๆ รวมทั้งส่วนท้องถิ่น ต่อให้มีนักการเมือง “น้ำดี” คนใดจะอาสามาช่วยงานของบ้านเมือง แต่เมื่อเจอระบบนิเวศวิทยาเดิมๆ ก็ย่อมไม่ง่ายที่จะทำงาน น่าเห็นใจจริงๆ

เราอาจต้องหันกลับมาทบทวนว่า การกระจายอำนาจ จะเข้าข่าย กระจายการโกง ไหม….

หรืออาจต้องทบทวนการปฎิรูป ระบบข้าราชการอย่างจริงจัง กันด้วยไหม…….อื่มมมม….น่าคิด โจทย์ใหญ่ที่บ้านเมือง ต้องการ “ผู้กล้า”….

……………………………