“ปะจัน” โดย  “เขี้ยวจัน”

ปี ที่ 4 : ตามที่ใจสั่งมา……..

ที่นี่….ไม่ใช่คอลัมน์ร้องทุกข์  

แต่เป็น การสังคมอุดมปัญญา ลุกขึ้นมา “ทวงสิทธิ” ของการเป็นพลเมืองผู้ตื่นรู้   เจ้าของคะแนนเสียงที่เลือก”ตัวแทน” ในทุกระดับ ของการปกครองส่วนท้องถิ่น   และการบริหารบ้านเมือง ด้วยข้าราชการ “ตัวแทน” จากส่วนกลาง ทุกกระทรวง ทบวง กรม

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ชีวิตหน้าฝน…ทุ่งข้าวเขียวขจี แต่ตลาด ตะรี เงียบเหงา คนเศร้าสร้อย กำลังซื้อคึกคักขึ้นมาบ้างตามแรงอัดฉีดนโยบาย “ไทยช่วยไทย”

สังคมสูงวัย ทำให้ตลาดที่อยู่อาศัยของคนวัยนี้ เป็นที่นิยมร่วมสมัย ข่าวรายงานมาเมื่อเร็วๆนี้ พบว่า บ้านพักคนชรา–ชื่อดัง ต้องรอคิว 15 ปี จึงจะถึงคิวได้เข้าพักอาศัยในวัยใกล้ฝั่ง…

ทำให้มีการสำรวจว่า หากพอมีเงินปะทังชีพ จากบำนาญ ไม่มีหนี้สิน อยู่แบบพอเพียง ไม่หรูหรา ไม่ฟุ้งเฟ้อ  ค่าครองชีพไม่สูง–อันหมายถึง อาหาร การกิน ค่าขนส่ง และอื่นๆ ไม่แพงเกินกว่าที่จะใช้ชีวิตได้ เงินไม่หมดก่อนไปอีกภพภูมิหนึ่ง…

ผลการสำรวจ ที่น่าสนใจ ว่า หากจะใช้ชีวิตในวัยหลังเกษียณ เราน่าจะเลือกจังหวัดไหนดีกันนะ 4 จังหวัด ที่มองกันแบบสบายๆ เป็นจังหวัดที่พวกเราอาจนึกไม่ถึง….

เพชรบุรี เมืองเก่าแก่ ค้นพบในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เป็นเมืองค้าขาย ทางทะเล ชาวฮอลันดา เรียกว่า เมือง “พริบพรี”  ปัจจุบันมี 8 อำเภอ อากาศดี ทะเลสงบ อาหารพื้นบ้านอร่อย ค่าครองชีพต่ำกว่า “หัวหิน” เมืองท่องเที่ยว ที่อยู่ถัดกันออกไป

นครนายก เมืองโบราณสมัยทวารวดี ในรัชสมัยพระเจ้าอู่ทอง แห่งกรุงศรีอยุธยา ทรงประสงค์ให้ราษฎร ย้ายถิ่นเข้ามาทำกิน จึงมีการยกเว้นอากรค่านา จึงเรียกกันว่า เป็น “เมืองนา–ยก” ปัจจุบัน มี 4 อำเภอ บรรยากาศดี ไม่ไกลจากเมืองหลวง  ใกล้ศูนย์การแพทย์ที่อุ่นใจวัยสูงวัย

ชุมพร ค้นพบเมือง เมื่อ ปี พศ.1098 หรือ เมื่อ 1,471 ปี ก่อน เป็นประตูสู่ภาคใต้ จึงมีการรวมกำลังพล กลายเป็นจุดเรียกว่า “ชุมนุมพล” “ประชุมพล” เป็นที่ประดิษฐานอนุสาวรีย์ “กรมหลวงชุมพร”–องค์พระบิดาแห่งทหารเรือไทย อากาศดี รับลมทะเลทั้งสองฝั่งอ่าวไทย–อันดามัน ปัจจุบันมี 8 อำเภอ

ราชบุรี เมืองเก่าแก่ ยุคทวารวดี ล้นเกล้ารัชกาลที่ 1 เคยดำรงตำแหน่ง “หลวงยกระบัตรเมืองราชบุรี” เมืองพระราชา อากาศเย็นสบายทั้งปี เหมาะกับกิจกรรมการเกษตร ปัจจุบัน มี 10 อำเภอ

ชีวิตสบายยามปล่อยวางชีวิต จึงเหมาะกับเมืองเล็ก สงบ ไม่พลุกพล่าน ข้าวของราคาไม่สูง ปลูกผัก กินเอง ใช้ชีวิตเนิบช้า กินข้าวทีละคำ …..

แต่…เอ ไม่ยักกะมี “ขอนแก่น” อาจเพราะนิยาม ไม่สอดคล้องกับชีวิตแนบช้า อีสานไม่ติดชาร์ท อาจเพราะคนอีสาน “มักม่วน” สนุก…ความต่างของความชอบจึงต่างกัน….