“ปะจัน ”  โดย  “เขี้ยวจัน ”
ปีที่ 4 : ตามที่ใจสั่งมา……..

ที่นี่….ไม่ใช่คอลัมน์ร้องทุกข์ แต่เป็น การสังคมอุดมปัญญา ลุกขึ้นมา “ทวงสิทธิ” ของการเป็นพลเมืองผู้ตื่นรู้   เจ้าของคะแนนเสียงที่เลือก”ตัวแทน”  ในทุกระดับ ของการปกครองส่วนท้องถิ่น   และการบริหารบ้านเมือง ด้วยข้าราชการ “ตัวแทน” จากส่วนกลาง ทุกกระทรวง ทบวง กรม [ หน้ารวมบทความ ปะจัน]

นับถอยหลัง สู่วันเลือกตั้ง อาทิตย์ ที่ 08 กุมภาพันธ์ 2569……

โค้งเกือบสุดท้าย อีกราวสองสัปดาห์ คงได้เห็นเค้าลางของรัฐบาลชุดใหม่… สมรภูมิของการลงแข่งขันหาเสียง จึงคึกคัก  ขายไอเดีย ขายนโยบาย ว่าจะทำอะไรให้ประชาชนบ้าง

“กระแส” “กระสุน” อาจมาพร้อมกัน กลยุทธ์หลายอย่างถูกดึงออกมาใช้งาน สร้างกระแส ตัดขาในมุมกลับ สื่อโซเซียลมาแรง ส่งต่อกันชุลมุน ปฏิเสธกันพัลวัล

เป็นเรื่องแปลกแห่งยุค… มีการโจ่งครึ่ม เรื่องการ “ซื้อเสียง”  จนคล้ายราวว่าเป็นเรื่องปกติของฤดูกาลเลือกตั้งไปซะแล้ว มีคำพูดว่า “ซื้อกันทุกพรรค” ทั้งที่มันเป็นการทำผิดกฎหมายเลือกตั้ง และไม่ใช่แนวทางประชาธิปไตย ที่ต้อง “ซื้อ” แต่เป็นการมอบความไว้วางใจในการมอบอำนาจให้ไปบริหารแบบบริสุทธิ์ใจ จากนโยบาย (ขายฝัน) ที่บอกชาวบ้าน แต่พบในเวลาต่อมาว่า นำเงินภาษีมาแจกจ่าย ลงทุน ให้ใช้ฟรี แจกฟรี กลายเป็นหนี้ของประเทศ อย่างที่เราเห็นกันมาแล้ว เขาเรียกและรู้จักกันว่า โครงการ “ประชานิยม” คือ นักการตลาดการเมือง คาดเดาใจมนุษย์ได้ว่า ชอบของฟรี…ของฟรีในโลกมีที่ไหนกัน จะตอบแทนด้วยอะไร จะถอนทุนแบบไหน ต่างหาก……

นักวิชาการ เขาจึงมีแนวคิด กลับโจทย์ชีวิต ไหนๆ จะห้ามแจก ห้ามรับ ไม่ได้ผลแล้ว ขอออกแคมเปญ “รับแต่ไม่เลือก” จากเดิม ผู้รับมักซื่อสัตย์ รับมาแล้วต้องเลือก ยุคนี้ปากท้องต้องมา จึง ไม่ห้ามที่จะรับ แต่ต้องมีกลยุทธ์ในการช่วยประเทศชาติและดัดหลังนักการเมืองที่ยิง กระสุน ซะให้เข็ดเขี้ยวไปเลย ดีไหม…..

มาทุกพรรค รับทุกพรรค แต่เลือกคนดี หรือเลวน้อยสุด  หากเกิดสถานการณ์เช่นนี้ นักการเมืองเขาเรียกว่า “ซื้อไม่เข้า” เราจะใช้สติปัญญาในการเลือกผู้แทนของเรา เข้าไปฟื้นฟูประเทศ อย่างที่รู้กันว่า เวลารอไม่ไหว รอไม่ได้แล้ว….

“รับ” แต่ “ไม่เลือก” อาจมีคนตายเป็นเบือ…..หมายถึง “หัวคะแนน” ไหม ??